|
           
ฮัลโหลเพื่อนๆ เป็นไงกันมั่งอ่ะ ตาหายปูดหายบวมกันยัง?? แต่ก็นะ -- ถ้าการที่ตา
ปูดตาบวมมันไม่ทำให้หน้าตาเราอุบาศก์กว่าเดิม ก็ไม่อยากให้มันยุบไปนะ ความทรงจำที่มีค่า
น้ำตาที่ไหลออกมาวันนั้น ไม่อยากให้มันลบเลือนไป...
"เมื่อไหร่จะจบม.6 ซักที"
ประโยคที่พูดจนติดปาก...
3 ปีที่แล้วเคยพูดแบบนี้....
และแล้ววันนี้...วันที่เรารอคอยก็มาถึง...
ในที่สุดเราก็ได้จบม.6แล้วจริงๆ...ใช่...ในที่สุดพวกเราก็ต้องแยกกันไปตามเส้นทางที่พวกเราเลือกเดิน
"กว่าจะรักจนวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา..."
กว่าที่คนสองคน สามคน สี่คน หรือมากกว่า จากต่างที่ต่างถิ่นมาอยู่ร่วมกัน เจอหน้ากันทุกวัน
แหงล่ะ...ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย
บางคนถูกเลี้ยงมาอีกแบบ บางคนมาจากสังคมอีกอย่าง จะใช้เวลาแค่วันสองวัน อาทิตย์สองอาทิตย์
ที่จะเรียนรู้กันนั้นเป็นไปไม่ได้
ความคิดที่ไม่ตรงกัน ทรรศนะคติที่แตกต่างกันในบางครั้งทำให้เกิดความหมางใจขึ้น
ปัญหาทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะพวกเรา "ไม่เข้าใจกัน" และไม่พยายามทำความเข้าใจกับมัน
มองแต่ตัวเองถูก เข้าข้างความคิดตัวเองเท่านั้น ไม่คิดจะเข้าใจคนอื่น หวังแต่ให้คนอื่นมาเข้าใจตัวเอง...
พวกเรา... "ไม่เคยใช้ใจพิสูจน์กันและกันจริงๆซักที"
"หนทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน"
แต่ท้ายที่สุด อะไรบางอย่าง...อาจจะเป็นท้องฟ้า น้ำทะเล...อะไรซักอย่าง...ก็ส่งตัวกลางมาทำหน้าที่พิสูจน์ตัวตน
ของแต่ละคน ให้เราได้เห็นตัวตนที่แท้และความรู้สึกที่แท้จริง...
พวกเราไม่รู้เลย ไม่คิดจะสังเกตด้วยซ้ำ...ว่า...คำว่า "คุ้นเคย" เริ่มก่อตัวขึ้นทุกวันๆ...
ความคุ้นเคยที่ได้เจอหน้ากันทุกวัน...ความคุ้นเคยที่ได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะของกันและกัน
ได้รวมตัวกลายเป็นกลุ่มก้อนแห่งความผูกพันที่แสนยิ่งใหญ่...ที่ไม่ว่าใคร หรืออะไร ก็ไม่สามารถ
ทำลายมันลงไปได้...
พวกเรา...ไม่รู้เลยว่าเส้นใยบางๆที่เคยกั้นพวกเราทั้งหมดไว้ค่อยๆหายไปด้วยความผูกพันอันยิ่งใหญ่นั้น
...และกลายเป็นสายใยแห่งความรัก ความผูกพันและห่วงใย คือสิ่งที่ "เพื่อน" มีให้กันตลอดมา...
ทั้งๆที่ทุกคนต่างก็มอบความหวังดีให้กันแต่กลับมองไม่เห็น...ทำไม?.....
ก็เพราะพวกเราเองนั่นแหละ...ที่มองข้ามมันไป...
"คนเรา จะมารู้ซึ้งว่าบางคน หรือบางสิ่งที่เรามองข้ามไปนั้นมีค่าขนาดไหน
ก็เมื่อต้องจากสิ่งนั้นไปไกล...และต้องเสียน้ำตาให้มัน....ถึงเข้าใจ"
บางคนอาจจะพึ่งรู้สึกดีๆกับอีกหลายๆคน บางคน...อาจจะพึ่งรู้ว่าคนนั้นเป็นคนดี...
บางคนอาจจะพึ่งรู้ว่ามองเพื่อนผิดไป
บางคน...เมื่อต้องหลั่งน้ำตาในวันสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันก็พึ่งมารู้ว่า ...
เธอคนนี้แหละ "คือเพื่อนแท้ของฉัน"
วันเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันมาตลอด 3 ปี ไม่น้อยเลยนะ ที่จะทำความรู้จักกัน
ไม่น้อยเลยที่จะเรียนรู้กันและกัน....แต่วันเวลาที่พวกเราจะได้ใช้ร่วมกันต่างหากล่ะที่น้อยเกินไป...
พึ่งผ่านปัจฉิมนิเทศมา...คงไม่ต้องบอกว่าพวกเรา 604 รู้สึกยังไง...
วันนั้นมัวแต่ร้องไห้ ตัวเราอาจไม่ทันได้พูดกับใครหลายๆคน แต่กับคนที่พูดไปแล้ว
ก็อยากบอกเธออีกครั้งว่า...
"ขอโทษ"..และ.."เสียใจ"..ที่เคยทำอะไรให้เธอไม่พอใจ --
หลายสิ่งหลายอย่างที่เราทำผิดพลาดไป -- ขอโทษจริงๆ --
" ไม่เป็นไร "....."เราเข้าใจ"...กับคำขอโทษทุกๆคำนะ ---
แค่น้ำตาที่เธอให้มาพร้อมคำพูดที่จริงใจนั้น...ก็มีค่ามากมายเกินกว่าอะไรแล้วล่ะ...
"ขอบคุณ" สำหรับรอยยิ้มที่ทำให้เราอบอุ่นใจ
"ขอบคุณ" สำหรับเสียงหัวเราะที่ทำให้เราสดใส
"ขอบคุณ" ทุกคำพูด "ขอบคุณ" ทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะ
ไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักพวกแก ไม่เคยเสียใจที่ได้เป็น "เพื่อนกัน"
ความจริงมีอะไรอีกตั้งมากมายหลายอย่าง ที่อยากระบาย...อยากพูด...อยากบอก
แต่พอจะพิมพ์ออกไปจริงๆดันคิดอะไรไม่ออก ... อีกอย่าง กูไม่อยากร้องไห้แล้วว่ะ....ปวดตาโว้ยยย !!
ถึงแม้บางที พวกเราไม่มีแม้แต่ของที่ระลึกให้กัน แต่ถึงแม้จะมี เมื่อกาลเวลาผ่านเลยไป
ของเหล่านั้นมันก็ย่อมเสื่อมสลายไป
ถึงแม้มีภาพถ่ายที่พวกเรากอดคอและยิ้มให้กัน...แต่มัน...ก็คงค่อยๆจางหายไป...
ทุกๆรอยยิ้ม ทุกๆคำพูดที่พวกเราให้กันในวันสุดท้ายมันอาจจะค่อยๆเลือนหายไปเหมือนกับ
ภาพถ่ายเหล่านั้น....แต่ความรู้สึกลึกซึ้งที่ฝังแน่นอยู่ในใจของพวกเราไม่มีวันจะลางเลือนไปตลอดกาล
ไม่ว่าดอกไม้จะร่วงหล่นกี่ครั้ง "เลือดน้ำเงิน-ขาว" ที่ไหลอยู่ในกายเรานั้นจะไม่จางหายไป
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน "ธีรชาญวยาธร" ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด "6 0 4" เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ
เฮ้ย ! กูรักพวกมึงนะ.....
As we go on , we remember all the times we had together
and as our lives change , come whatever...
we will still be...
|